‘Wat moet ik doen met een time-out?'
Iedereen heeft het maar over reflectie en tijd nemen om tot mezelf te komen. Maar ik bén mezelf en ik wil gewoon een baan, wat is daar mis mee?’
Hij keek me doordringend aan en nam een slok van zijn koffie. Ik maakte een vaag psychologengeluid (hmhm, tja, op zich ..) wat meer dan voldoende aanmoediging was.
‘Ja, het is voor jou natuurlijk gewoon je baan maar Ik (met nadruk) heb gewoon niet zo’n mentaliteit....als ik iets doe, wil ik het gewoon goed doen en dat heeft mij op mijn werk de kop gekost. Als je maar oplevert en doet wat de baas zegt is er niets aan de hand maar als je je kop boven het maaiveld uitsteekt, dan gaat ie er gewoon af. En ik weet heus wel wat ik waard ben, al halen ze er nog zoveel cijfertjes en kommageneuk bij’.
Hier ga ik geen uur naar luisteren, dacht ik. ‘ Dus…’, polste ik voorzichtig maar nadrukkelijk, ‘je haalde je targets niet?’
Nu had ik het helemaal gedaan. Zijn kopje koffie, bijna bij zijn mond, werd theatraal en met een elegante maar nadrukkelijke zwaai naast het schoteltje gezet. Hij ging op zijn ellebogen leunen om mij des te nadrukkelijker aan te kunnen kijken. Goed zo, nu kon ik zijn gezicht nog beter zien, helaas ook zijn adem ruiken en de schade van 21 jaar kettingroken bewonderen.
Een lange stilte.
‘Wat heb je gehoord?’
Heerlijk…zo’n vraag. Niet te lang doorgaan, dacht ik nog wel. ‘Is het voor jou belangrijk wat ik gehoord heb?’
Ik zal zijn antwoord niet herhalen, maar het was een cocktail van boosheid, achterdocht, cynisme en agressie. En zoals hij zelf eigenlijk heel goed wist en wat jullie als lezer natuurlijk direct zien: een enorme onderliggende onzekerheid. Ben ik niet eigenlijk ontmaskerd in die baan en was ik eigenlijk wel zo goed?
Na ontslag is een periode van reflectie goed om zo je eigen emoties lekker uit elkaar te rafelen, te ontleden en tot een sterker geheel opnieuw samen te smeden. Het ontslag zelf, maar vaak ook de periode ervoor, levert je soms een emotionele mix op die je niet helpt en waar je een time out voor moet gebruiken.
Over de lengte van een timeout of over wat je moet doen, valt moeilijk een universeel geldend advies te geven. Maar…na afloop ken je je talenten (weer) en als je dan luistert naar je gevoel, fluistert dit gevoel je weer opbouwende, verstandige en zinvolle acties in en niet langer afbrekende, negatieve en destructieve.
Makkelijk gezegd. En soms is het ook gemakkelijk. Maar niet altijd. Gevoelens als woede, verdriet, wrok laten zich snel ontkennen en wegrationaliseren, maar daarmee kunnen ze je nog wel in de weg zitten. En woede zet je op een andere manier om dan bijvoorbeeld angst of schaamte.
Je time out moet zo lang zijn als jij nodig hebt om de balans echt op te maken zodat je gevoel weer je bondgenoot en niet je vijand is. Hoe weet je dat? Tja…een heel eenvoudige oefening (van Mark Schabracq (http://www.managementboek.nl/auteur/745/marc-schabracq): richt je een aantal keren per dag volledig op wat je voelt. Stel dan de volgende vragen: hoe voel je je, welke naam zou je je gevoel kunnen geven, wat is de aanleiding tot het gevoel, waar zet het gevoel je tot aan, zou dat verstandig en zinvol zijn, wat zou je beter kunnen doen?
Eén zo’n oefening is natuurlijk niet genoeg…maar het kan een belangrijke start zijn om in ieder geval te realiseren dat je op de goede weg bent of juist niet. Je weet dan beter wat jou nu drijft en welke emoties je wilt verbeteren bij jezelf.
Behalve emoties gaat het natuurlijk ook om je talenten, je wensen en je drijfveren. Dat is de stap die je kunt zetten nadat je in het reine met je emoties bent gekomen en daar ga ik volgende over verder.
Ik ben benieuwd of de emotionele reacties die ontslag kunnen hebben, herkenbaar zijn voor mensen die het wel eens is overkomen. Vul aan, als je hier nog zaken aan toe zou willen voegen.
Geschreven door: Flores van Emmerik is psycholoog, werkzaam bij www.dijkenvanemmerik.nl, en inmiddels 20 jaar gids, steun en toeverlaat van mensen met loopbaanvraagstukken.